افکار این روزهای من

زندگی من

مژده محمدی — Wed, 14 Mar 2012 07:39:25 GMT

*شما که غریبه نیستید*؛
از وقتی که " بابا آب داد " و " آن مرد با اسب آمد " من به دنیای شگفت انگیزی پرتاپ شدم،دنیایی که سرآغازش ماهی سیاه کوچولویی بود که مرا در اقیانوس افکاری نوین رها کرد؛
خواسته یا ناخواسته تن به جریان آب دادم و مثل ماهی سیری ناپذیری نوشیدم و نوشیدم و نوشیدم.....
**حسنی ما یه بره داشت/برشو خیلی دوست میداشت.....**
**توی ده شلمرود فلفلی مرغش تک بود/یه ده بود و یه فلفلی یه مرغ زرد کاکلی....**
روزهای کودکی با خاطراتی فراموش نشدنی گذشت،یک روز حسنی،یک روز فلفلی،روز دیگر مجید قصه های بی بی؛هر هفته جای یکی از آن ها زندگی میکردم؛(خمره،مربای شیرین،لبخند انار،مهمان مامان،تنور،بچه های قالیباف خانه و.....)
گذشت با **هوشوی** سر به هوای قصه های من....
یک دست قصه های خوب برای بچه های خوب و یک دست بچه ها گل آقا و من چه بچگی ای میکردم در ده سالگی؛
راهنمایی یعنی غرور،یعنی حس بزرگ شدن؛یعنی ورود به دنیای جلال؛(مدیر مدرسه،سه تار،خسی در میقات،زن زیادی،اورازان و....)
همین دوران بود که مثنوی خوانی ام به اوج رسید،دورانی که با حکایت های سعدی و قصه های شیرین بهلول زندگی کردم.
فکر کنم سال دوم بود،ادبیات جهان و ورود به دنیای ژول ورن و عمو شلبی با آن تخیلات عجیب؛(دور دنیا در 80 روز،ماتیلدا،چارلی و کارخانه شکلات سازی و .......)
درست همان زمان بود که با شازده کوچولو مو طلایی پرواز کردم تا آن سر روزگار،بی خیال دنیا و آدم هایش......
سال بعدش شنبه ها *چلچراغ* خوان شدم و 5 شنبه ها *دوچرخه سوار* و چه دنیایی داشتم من سوای همه ی همسالانم...
دبیرستان و طعم تجربه های متفاوت،غرق شدن در*هدایت* و *مارکز*،زندگی کردن با *کوری* و گذشتن از ورای همه چیز.
شیفته شعرهای *مشیری* و *شاملو* و *بهمنی* شدن،لمس واژه واژه *فروغ *و* نجمه*...
و یکباره مجذوب تئاتر و نمایشنامه شدم،یک روز *آنتیگون* بودم؛جسور و بلند پرواز،روز بعد *دورا*؛تودار و آرام.
هفته بعد *گودو*،*کالیگولا*،*افلیا*و.....من خودم را در میان این ها شناختم.

من با ماهی سیاه کوچولو سفر کردم،خطر را به جان خریدم،از کلاس اخراج میشوم به جرم خواندن کتاب زیر جامیز،
دار و ندار هفتگی ام را میدهم برای خریدن آنچه زندگی من است،آنچه 9 سال است رهایم نکرده و رهایش نخواهم کرد،دوستی که اندیشیدن را به من آموخت،خوب صحبت کردن را،خوب نوشتن را،
او زندگی کردن را به من آموخت......

***روز کتاب و کتابخوانی را بر دوستان گرانقدر و کتاب خوان تبریک میگم***
اگر کتابی داره تو کتابخونتون خاک میخوره برید سراغش،هرچه سریع تر!!
در ضمن عیدی به هم کتاب بدید:)

پ.ن:اسامی که داخل * * قرار گرفته اند نام کتاب هایی است که خواندش خالی از لطف نیست.
هوشو:هوشنگ مرادی کرمانی بزرگوار که من بخش عظیمی از کودکی ام را مدیون ایشانم.

سکوت

مژده محمدی — Tue, 06 Mar 2012 11:02:30 GMT

قلم بی رمقم بازیش گرفته،
؛هرچه قلبم فریاد می کند دوست داشتنت را،او سکوت می کند
سکوتی آنقدر سنگین که جوهرش را پخش میکند بر تن این صفحه ها به نشانه اعتراض....
من می مانم و قلمی بی جوهر با صفحه ای کدر و ذهنی خالی از واژه های بی انتها
تو بگو چه کنم؟
منی که شاعر نیستم و نخواهم شد مثل تو؛
منی که گم شده ام میان این سکوت.
گاهی کلمات حقیرتر از آن اند که بفهمند در دل من چه میگذرد.
گاهی واژگانم کم میاد برای بیان احساس حقیقی ام به تو
و حالا این گاهی ها شده است همه ی لحظه های زندگی ام
لحظاتی که سکوت میکنم تا تو همه ی واژه های ناگفته را از چشمانم بخوانی؛
از چشمان گرد کودکانه نه چندان زیبایم.

پ.ن:کاش میدانستم چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست.

محرمانه

مژده محمدی — Thu, 02 Feb 2012 06:52:53 GMT

سرگشاده مینویسم این نامه را،اما تو محرمانه بخوان
.بخوان که شاید به حرمت من نه به حرمت این واژه ها جوابم را بدهی
از ایهام و تلمیح و تشبیه و تضمین خسته ام.
خسته ام از آرایه هایی که فریبم دادند هنگام نوشتن.
واژه هایی که تو را دچار سوء برداشت کردند هنگام خواندن.
هیچ وقت نگذاشتند به اصل حرفم پی ببری،به عمق کلمات....
اما این بار میخواهم ساده بنویسم،رک و راست تا ببینم باز هم بهانه ای داری برای کنایه زدن؟
تو روحم را به خودت وابسته کردی،با حرف هایت،صبوریت،با مهربانی و لحن گرمت.
اما نفهمیدی که من ا ن س ا ن م ،نه اسباب و وسایل اطرافت.
من کوله پشتی ات نبودم که روی شانه هایت جای بگیرم و دم نزنم از این شانه های مردانه،که جان میداد برای سرگذاشتن و گریستن.
من پیراهن راه راه طوسی ات نبودم که وقتی غرق در آغوش و بوی مست کننده ات شد با یک بار شسته شدن همه چیز از یادش برود
تو ندانستی که من عینک نزدیک بینت نبودم که جای بگیرم روی چشمانت و آشفته ی آن دو نقطه سیاه و معصوم نشوم؛
عینکت نبودم که با ها...کردنی این نقش زیبا را از ذهنم پاک کنی.
.من نتوانستم مثل دستکش چرمی ات مقاوم باشم در برار لطافت انگشتان کشیده ات.
شازده کوچولوی عجیب من،خواسته یا ناخواسته مرا اهلی کردی؛
مفهوم اهلی کردن را که میدانی؟هر چند چیز بسیار فراموش شده ایست،اما یعنی ایجاد علاقه کردن
نیازمند تو شدم که وزش باد در گندم زار حالم را دگرگون میکرد
حال و هوایم را عوض کردی که صدای پایت غوغایی در درونم به پا میکرد.
نفهمیدی و من با این آشفتگی ها سر کردم،با این دیوانگی های زنانه....
به درونم پی نبردی که قلبت را قسمت کردی با دیگری
احساساتم را حس نکردی که رام شدی به دست دیگری.
زن نیستی که بدانی چگونه ذره ذره آب شدم با یادت.
جاده دو طرفه زندگی ام باریک شد و به بن بست رسید.
مهم نیست،عشق بازیت را بکن شازده.
من همچنان به آسمان خیره میشوم تا ستاره ای را که در آن مشغول دلدادگی هستی رصد کنم....

اقتصاد خرد زندگی کلان

مژده محمدی — Sat, 14 Jan 2012 18:32:03 GMT

مقتصد نیستم،اما نگاهی به احوالمان بینداز؛
نمودار من سیر صعودی دارد و خطوط تو سیر نزولی.
به نسبت افزایش بی محلی هایت مهر من سر به فلک کشیده
مثل فروشنده ای سود جو محبت هایت را احتکار کرده ای،
حال که در دل من قحظی به پا شده،کم فروشی میکنی.
در مقابل این همه تقاضا هیچ عرضه ای نیست،بازار دلم با کمبود مواجه است.
.اما این سو....،من مثل توسیاس نیستم
.در کمال بی فکری و سادگی،آنقدر محبت کردم بی دلیل و با دلیل که اکنون کمتر کسی خواستار محبت است
و من مانده ام با این مازاد عرضه ای که روی دستم مانده چه کنم؟
من ضرر کردم.....
خواستم انحصار گر قلبت باشم،خواستم بازار را به دست بگیرم.
دلم را به کسی جز تو ندادم،دست هر خریداری را پس زدم؛
اشتباه کردم،سرمایه ام بر باد رفت.....
اما تو،بازار پر رونقی داری،رقابتی است بین متقاضیانت.
حسابی سود کردی...
دل من راکد است و تورم تو مهار ناشدنی.
این نمودار هیچگاه به تعادل نمیرسد،جون تو همیشه همانی و من همیشه همین.....

بهانه

مژده محمدی — Sat, 31 Dec 2011 08:58:29 GMT

زمستان را بی برف دوست ندارم.
وقتی برف نبارد،زمستان دلگیر است.
دلگیر به خاطر سوز خشکش،شب های زود هنگامش و تاریکی های صبحگاهش.
راستش را بخواهی زمستان بهانه است،بدون تو هیچ فصلی را دوست ندارم.
ولی از زمستان دل پر تری دارم...
وقتی قرار است دستکش چرمی ام گرم کننده انگشتان یخ زده ام باشد،جای دست های تو.
وقتی مجبور باشم خودم را زیر چند لایه لباس مخفی کنم و از به آغوش کشیدنت محروم شوم.
زمانی که بازدم نفس های سرد و خسته ام در شالگردن دست باف مادر،جانشین هرم نفس هایت شود.
وقتی کلاه را تا روی گوشم میکشم از ترس نفوذ حرف های دیگران در خیالات پریشانم.......
همه ی اینها کافی است برای دلگیری از یک فصل،حتی دلگیری از تو!
تو این فصل دست به یکی کرده اید برای نابودی من....
تا اینجا هم خوب پیش آمده اید؛شده ام سرگردان خیابان ها،
دست در جیب،بی تو اما در فکر تو....

یاقوت

مژده محمدی — Sun, 13 Nov 2011 13:31:49 GMT

بعضی ها مثل انارند،بوی بهشت میدهند!

وجودشان همچون سرخ دانه های انار است،یاقوتی،ناب و شفاف.

نکند با قاشق چوبی به جانشان بیفتی!ظریف تر از آن اند که له نشوند.

فقط کافی است که به آرامی بشکافیشان، آنگاه می بینی که چگونه ذره ذره وجودشان را نثارت می کنند

و تو،می توانی با خیال راحت مزه مزه کنی این طعم لذت بخش را.

اما بعضی هایشان.....

حتی دلت نمی آید بشکافیشان!

دوست داری ساعت ها محو تمایشان شوی.

بوی مست کننده شان که در هوا می پیچد،بس است برای پرواز تا ناکجا آباد.

دور از انصاف است اگر تصمیم بگیری آب لمبویشان کنی و لاجرعه این معجون سرخ را سر کشی.

طمع نکن،احتیاجی به قاشق و چاقو نیست.

دو دستت که لمسشان کند....خود به خود ترک بر می دارد پوست نازکشان.

این بعضی ها را باید در گوشه ی قلبت نگه داری،برای همیشه

راه شیری

مژده محمدی — Sun, 30 Oct 2011 10:47:17 GMT

خورشید دنیایم بودی.پر غرور و قدرتمند.
من نیز عطارد بودم،آنقدر داغ و سوزان که کسی جرات نداشت نزیدک شود.
بعد شدم زهره،دور نبودم.هنوز هم گرمایت در وجودم بود.
گشتم مریخ دنیایت،خیالم راحت بود که هنوز در نزدیکی ات به سر میبرم.
خلاصه،قدم به قدم دور شدم از تو و گرمایت.
مشتری،زحل،اورانوس،نپتون....
رسیدم به آخر خط ؛پلوتون،دور افتاده و سرد.با اینکه چند صد سال نوری با تو فاصله داشتم،دلخوش بودم به اینکه هنوز نوری هست،هنوز میتوانم به دورت بچرخم،حتی از این فاصله.
اما تو همان اندازه نور را هم دریغ کردی از من.خارج شدم از مدارت،آرام....آرام.
دورم کردی از خودت.تا جایی که چشم باز کردم و دیدم شده ام ماه این روزگار.
کارم شده است انتظار،هرچه قدر هم که زود می آیم دیر است برای دیر دیدنت،پیش از آمدنم رفته ای.
نه،اینگونه به تو نخواهم رسید،بی گمان این بار دنباله داری خواهم شد که به عشق خورشید به سویش میرود اما پیش از رسیدن محو میشود وچیزی جز یک دنباله از آن باقی نمی ماند.
از عطارد به دنباله دار رسیدن سخت است،اما باور کن همین کافی است که در گرمای وجودت بسوزم و دنباله داری شوم در دور دست.....

تق _ تق,تق _ تق.

مژده محمدی — Sun, 16 Oct 2011 04:16:37 GMT

تق _ تق، تق،تق،تق،تق
صدای ضربه های خودکار بر روی میز.گاهی تند و گاهی کند.

تق،تق،تق،تق دارم نزدیک میشوم،باید همین جاها باشد.
تق _ تق اما نه،انگار دوباره دور شده ام.
گوش میدهم،میگردم،اما آنچه را که باید نمی یابم.

بازی دوران کودکی دوباره تکرار میشود؛
پنهان شده ای،مثل همیشه.چرایش باشد برای خودت.من فقط میخواهم پیدایت کنم.

بازی تکرار میشود،در پی صدا ها میدوم...
بوم _ بوم ، تیک _ تاک ، خش _ خش.
اما هیچکدام صدای بازی مان نیست.

پاک گیج شده ام،به هر سویی نگاه میکنم،اما نیستی که نیستی.
از این سردرگمی نجاتم بده،با صدای همیشگی مان...تق _ تق.
من آماده ام که بگردم به دنبالت.

کوزه

مژده محمدی — Sun, 25 Sep 2011 13:46:23 GMT

این روز ها حال خوشی ندارم.

حکم گلی را دارم که آماده اش کرده اند برای ساخت کوزه ای زیبا،
کوزه گر شروع میکند به حالت دادن،دست میکشد بر تنم،آرام....آرام.
ولی اندکی بعد...می رود و باز نمیگردد به سراغم.
و من حالا نه گلم و نه کوزه،چیزی میان این دو،شبه کوزه یا شاید شبه گل.
خبری نشد از او و من هر روز خشک و خشک تر گشتم،شده ام یک شبه کوزه کج و ماوج.
نمیدانم هدفش از اینکه مرا درگیر خودش و دستهایش کرد،از اینکه وجودم را زیر و رو کرد و دست آخر رهایم کرد چه بود!

حال ای کوزه گر،ای که همه ی وجودم وابسته به توست،
بیا و دستان نوازش گرت را بکش بر پیکرم و از نو بسازم.
یا اینکه بشکن مرا و راحتم کن،خسته ام از شبه کوزه بودن....

خط خطی های دل من

من,تو....و فنجان

مژده محمدی — Fri, 16 Sep 2011 14:33:22 GMT

آنقدر در خودم تکرارت کرده ام که به چیزی جز تو فکر نمیکنم،یعنی نمیتوانم!

چه سخت اما شیرین است این ناتوانی!

حل شده ای در من،مثل شکری در قهوه.شیرین کردی کامم را و رفتی.
چه فایده دارد،وقتی نباشی و جوابم را ندهی،

انبوهی از عسل هم خنثی نمیکند تلخی غم نبودت را.
رفتی و سراغی از من نگرفتی،ته نشین شده ای در من.

حال میفهم طعم تلخ ته این قهوه را!

فنجان را برمیگردانم،نقشی جز تو و دوریت نیست. دوباره گول میزنم خودم را و می شویم این فنجان را به امید بازگشتت .شاید.....

خط خطی های دل من.